Zbiorcza analiza danych porównujących stenty uwalniające sirolimus ze stentami gołymi metalami cd

Informacje o okolicznościach wszystkich zgonów uzyskano z każdej z tych stron i opracowano narracje. Narracje te zostały poddane przeglądowi przez komitety ds. Wydarzeń klinicznych na potrzeby prób i, w celu przeprowadzenia naszej analizy, przez trzech autorów. Drugorzędnymi punktami końcowymi bezpieczeństwa były zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych i przyczyn nie sercowo-naczyniowych, zgon z jakiejkolwiek przyczyny lub zawał mięśnia sercowego z załamkami Q oraz śmierć z jakiejkolwiek przyczyny lub jakiegokolwiek zawału mięśnia sercowego. We wszystkich czterech próbach zastosowano następujące definicje zdarzeń.
Zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych definiowano jako zgon z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego, perforacji serca lub tamponady osierdzia, zaburzenia rytmu serca lub przewodzenia, udaru mózgu w ciągu 30 dni lub w związku z zabiegiem, lub powikłania procedury lub jakakolwiek śmierć, w przyczyn sercowo-naczyniowych nie można wykluczyć. Śmierć z przyczyn nie sercowo-naczyniowych została zdefiniowana jako każda śmierć nie spowodowana przyczynami sercowo-naczyniowymi.
Zawał mięśnia sercowego typu Q zdefiniowano jako rozwój nowych, patologicznych fal Q w dwóch lub więcej ciągłych odprowadzeniach ocenianych przez podstawowe laboratorium elektrokardiograficzne, przy czym poziom kinazy kreatynowej lub MB kinazy kreatyninowej wzrósł powyżej górnej granicy prawidłowego zakresu. Zawał mięśnia sercowego bez załamka Q został zdefiniowany jako podwyższenie poziomu MB kina kreatynowego do trzykrotności normalnej wartości przy braku nowych, patologicznych fal Q; jeśli nie przeprowadzono oznaczenia dla kinazy kreatynowej MB, podniesienie poziomu kinazy kreatynowej do wartości, która była dwukrotnie wyższa od wartości normalnej przy braku nowych fal Q, również uznano za zawał mięśnia sercowego bez załamka Q.
W protokołach badania zakrzepicę w stencie zdefiniowano jako ostrą, jeśli wystąpiło w ciągu 24 godzin po procedurze indeksowania, podostre, jeśli wystąpiło między a 30 dniem po zabiegu, i późno, jeśli wystąpiło więcej niż 30 dni po zabiegu. Ostre i podostre zakrzepy w stencie sklasyfikowano na podstawie okluzji naczynia podczas angiografii, każdego nawrotu zawału mięśnia sercowego z załamkiem Q w obszarze nawadnianym przez naczynie stentowane lub zgonu z przyczyn sercowych. Zakrzepica w późnych stentach została zdiagnozowana na podstawie każdego nawrotu zawału mięśnia sercowego z okluzją naczynia podczas angiografii. W oryginalnych protokołach badań wtórna zakrzepica w stencie – zakrzepica w stencie u pacjentki, u której wcześniej dokonano rewaskularyzacji z docelowym uszkodzeniem – nie była uznawana za zakrzepicę w stencie.
Zakrzepica w stencie została sklasyfikowana w sposób ślepy przez niezależną organizację badawczą (Harvard Clinical Research Institute) zgodnie z zestawem definicji opracowanych latem 2006 r. Przez Akademickie Konsorcjum Badawcze (ARC) naukowców, regulatorów i przedstawicieli przemysłu. Zaproponowano, że te definicje będą służyć jako standardowe kryteria zakrzepicy w stencie do porównywania częstości zdarzeń w różnych badaniach i badaniach. Zgodnie z definicjami ARC, zakrzepica w stencie została sklasyfikowana jako ostra, jeśli wystąpiła w ciągu 24 godzin po procedurze wskaźnika, podostre, jeśli wystąpiła między a 30 dniami po, spóźniona, jeśli wystąpiła między 31 a rokiem później, i bardzo późno, jeśli zdarzyło się to ponad rok po zabiegu.
Ponadto uznano, że zakrzepica w stencie jest zdecydowana, jeśli wystąpiło angiograficzne potwierdzenie skrzepliny, z lub bez okluzji naczynia, związane z klinicznymi lub elektrokardiograficznymi objawami ostrego niedokrwienia lub podniesienia poziomu kinazy kreatynowej do dwukrotności normalnej wartości w ciągu 48 godzin od angiografii.
[patrz też: stomatolog pruszków, olx wolbrom, octenidol ]