Wpływ wysokich dawek blokerów wapniowych i kanałowych na przeżycie w pierwotnym nadciśnieniu płucnym

Pierwotne nadciśnienie płucne jest rzadką chorobą, która jest progresywna i nieuleczalna.1, 2 Niedawny rejestr National Institutes of Health (NIH) dotyczący pierwotnego nadciśnienia płucnego dokumentował medianę przeżycia po 2,8 roku po diagnozie.3 W latach osiemdziesiątych zainteresowanie leczeniem pierwotne nadciśnienie płucne koncentruje się na lekach rozszerzających naczynia krwionośne i terapii przeciwzakrzepowej. 4, 5 Chociaż istnieje wiele opisów krótkoterminowych efektów hemodynamicznych wielu leków rozszerzających naczynia krwionośne, doniesienia dokumentujące długoterminową skuteczność były rzadkie. Zalecono stosowanie antykoagulantów, ale ich długoterminowa skuteczność również pozostaje wątpliwa.6 7 8 W 1987 r. Rich i Brundage przeprowadzili wstępne badanie dotyczące stosowania dużych dawek leków blokujących kanały wapniowe u pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem płucnym9 i odkryli, że gdy leki zostały zmiareczkowane w celu uzyskania maksymalnych efektów fizjologicznych, nastąpiło znaczne zmniejszenie tętnicy płucnej ciśnienie i płucny opór naczyniowy. Po roku obserwacji u pacjentów, u których uzyskano korzystne odpowiedzi, wystąpiła poprawa objawów oraz regresja przerostu prawej komory, udokumentowana przez elektrokardiografię i echokardiografię. Te wstępne doświadczenia posłużyły za podstawę do tej prospektywnej oceny blokerów kanału wapniowego u pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem płucnym.
Metody
Protokół leczenia
Pacjenci, którzy zostali zapisani, zostali skierowani na University of Illinois od lipca 1985 r. Do 31 marca 1991 r. I spełnili kryteria diagnostyczne pierwotnego nadciśnienia płucnego. 10. Świadoma zgoda na badanie, zatwierdzona przez Institutional Review Board w University of Illinois, uzyskano od pacjentów spełniających kryteria pierwotnego nadciśnienia płucnego. Następnie oceniano reakcję pacjentów na schemat blokerów kanału wapniowego, jak opisano wcześniej szczegółowo 9, 11. W skrócie cewnik flotacyjny z balonikiem umieszczono w tętnicy płucnej i krótką kaniulę teflonową w tętnicy udowej, po czym pacjenci byli monitorowani w jednostce opieki wieńcowej. Wszystkie ciśnienia i pojemność minutową serca rejestrowano co godzinę, a opory ogólnoustrojowe i płucne obliczano zgodnie ze standardowymi wzorami. Pacjenci otrzymywali doustnie dawki nifedypiny (20 mg) lub diltiazemu (60 mg), jeśli mieli spoczynkowy tachykardię, a dawki powtarzano co godzinę, aż do uzyskania korzystnej odpowiedzi (zdefiniowanej jako zmniejszenie o 20% tętnicy płucnej ciśnienie krwi i płucny opór naczyniowy), chyba że niedociśnienie układowe lub inne niedopuszczalne działania niepożądane wykluczają dalsze testy na obecność narkotyków. Następnie ustalono dawkę dobową dla pacjentów, którzy zareagowali na leczenie, zmniejszając połowę początkowo skutecznej dawki i przepisując ją co sześć do ośmiu godzin. Ten reżim dawkowania pozostawał stały przez cały okres obserwacji. Status życiowy wszystkich pacjentów poddanych ocenie od lipca 1985 r. Do marca 1991 r. Został ostatnio ustalony w październiku 1991 r.
Dodatkowe leczenie pierwotnego nadciśnienia płucnego i niewydolności prawej komory było przepisywane i podawane przez lekarzy prowadzących. Digoksyna została przepisana wszystkim pacjentom przyjmującym blokery kanału wapniowego
[więcej w: sanatorium miejsce w kolejce, dawcy szpiku kostnego, portal nfz kraków ]