Ryzyko udaru mózgu u pacjentów z ostrym zawałem serca po leczeniu trombolitycznym i przeciwzakrzepowym cd

Wszystkie wartości P są dwustronne. Wyniki
Dwieście trzydzieści sześć z 20 768 pacjentów zrandomizowanych (1,14 procent) miało wylew w szpitalu. Przyczynę udaru można było określić w 174 spośród 236 przypadków (74 procent) za pomocą skanowania CT (144 pacjentów) lub autopsji (30 pacjentów). Krwotok śródmózgowy stanowił 31 procent przypadków (74 z 236), a udar niedokrwienny – 42 procent (100 z 236). Przyczyna pozostała nieznana w 26 procentach (62 z 236). Częstość występowania krwotoku śródmózgowego, zawału mózgu i udaru mózgu nieznanej przyczyny wynosiła odpowiednio 0,36, 0,48 i 0,30 procent. Spośród 236 uderzeń 127 (54 procent) wystąpiło w dniu 0 (dzień randomizacji) i w hospitalizacji, 30 (13 procent) w dniach 2 i 3 i 79 (33 procent) po dniu 3. Większość udary krwotoczne zostały zdiagnozowane w dniach 0 i (58 z 74 lub 78 procent), podczas gdy w dniach 2 i 3 oraz dniach po dniu 3 wskaźniki zapadalności wynosiły 12 procent (9 z 74) i 10 procent (7 z 74) , odpowiednio. Udar niedokrwienny wystąpił później w trakcie hospitalizacji: zgłaszane przypadki wynosiły 38 procent (38 z 100), 14 procent (14 z 100) i 48 procent (48 z 100) odpowiednio w dniach 0 i 1, w dniach 2 i 3, a po 3. dniu większość uderzeń o nieznanej przyczynie wystąpiła w dniach 0 i (31 z 62 lub 50 procent), podczas gdy w dniach 2 i 3 oraz po 3 dniach częstość występowania wynosiła 11 procent (7 z 62) i 39 procent (24 z 62), odpowiednio.
Porównanie zabiegów z randomizacją
Tabela 1. Tabela 1. Nieskorygowane i skorygowane analizy związku między udarem a leczeniem * Tabela pokazuje częstość występowania udaru w różnych grupach leczenia. Więcej udarów krwotocznych lub niedokrwiennych wystąpiło u pacjentów leczonych t-PA niż u pacjentów leczonych streptokinazą. Różnice te nie były istotne statystycznie, gdy analizowano je osobno, ale różnica była znacząca, gdy rozważano ogólną zapadalność: 1,33 procent dla t-PA w porównaniu z 0,94 procent dla streptokinazy (P = 0,008). Nadmierna liczba udarów każdego typu z t-PA była najbardziej widoczna u osób w podeszłym wieku (2,6 procent vs. 1,6 procent dla streptokinazy u pacjentów w wieku powyżej 70 lat, w porównaniu z 0,9 procent i 0,7 procent, odpowiednio, w tych 70 lub poniżej) iu kobiet (2,3% do 1,1%) w porównaniu z mężczyznami (1,1% vs. 0,9%). Dotyczyło to również udaru krwotocznego: zgłaszane przypadki wynosiły 0,7 procent dla t-PA i 0,3 procent dla streptokinazy u pacjentów w wieku powyżej 70 lat, w porównaniu z 0,4 procentami i 0,3 procent u pacjentów w wieku 70 lat lub mniej; u kobiet częstość występowania wynosiła odpowiednio 0,8% i 0,4% w porównaniu z 0,3% dla obu czynników u mężczyzn. Ogólny wzrost ryzyka udaru związanego z leczeniem t-PA pozostał statystycznie istotny w skorygowanej analizie.
Nie stwierdzono różnic w ogólnej częstości występowania udaru ani częstości występowania udaru krwotocznego lub niedokrwiennego w odniesieniu do leczenia heparyną.
Zmienne epidemiologiczne i występowanie udaru mózgu
Tabela 2. Tabela 2. Nieskorygowane i skorygowane analizy zależności między udarem i wiekiem, płcią, miejscem zawału i klasą Killip przy wejściu. * Tabela 2 pokazuje zależność między udarem, wiekiem i płcią
[podobne: rybawiryna, sanatorium miejsce w kolejce, octenidol ]