Niedobór translokazy karnityn-acylokarnityny w wewnętrznej mitochondrialnej membranie czesc 4

Aktywność palmitoilotransferazy karnitynowej typu 2 była również prawidłowa. Aktywność translokacji karnityn-acylokarnityna była ledwo wykrywalna w fibroblastach pacjenta w porównaniu z normalnymi fibroblastami. Oboje rodzice wykazywali pośrednie poziomy aktywności, najbardziej oczywiste, gdy aktywność translokacji została znormalizowana do aktywności enzymu cytrynianowego syntazy cytrynianu mitochondrialnego. Aktywność dehydrogenazy pirogronianowej i acetylotransferazy karnityny w fibroblastach od pacjenta i jego rodziców mieściła się w zakresie stwierdzonym w fibroblastach od trzech lub czterech zdrowych osób (średnia [. SD], 2,2 . 0,25 i 11,6 . 1,2 nmola na minutę na miligram białka , odpowiednio). To odkrycie potwierdziło, że redukcja aktywności translokacji nie była spowodowana niedoborem któregokolwiek z tych dwóch enzymów, które są wymagane do testu sprzężonego. Doświadczenia z mieszaniem z homogenatami fibroblastów pacjenta i prawidłowymi fibroblastami nie wykazały żadnych dowodów na to, że zmniejszenie aktywności translokacji było spowodowane inhibitorem. Dyskusja
Wiele klinicznych cech tego pacjenta z niedoborem translokazy karnityn-acylokarnityny było podobnych do tych u pacjentów z innymi zaburzeniami utleniania kwasów tłuszczowych. Wszystkie te defekty, w tym niedobór translokacji, są dziedziczone w sposób autosomalny recesywny.1 2 3 4 5 6 7 Wszystkie są zwykle objawiane u niemowląt i małych dzieci jako epizody zagrażającej życiu śpiączki wywołanej długotrwałym głodzeniem i związane z hipoketonemią.1 Epizody te są zwykle związane z hipoglikemią, minimalną kwasicą, hiperamonemią, hiperurykemią, łagodną nieprawidłową czynnością wątroby i wątrobową powiększeniem wątroby1. Cięższe zaburzenia, takie jak długołańcuchowy niedobór dehydrogenazy acylo-CoA, 14, 18 są również związane z kardiomiopatią, osłabienie mięśni szkieletowych i akumulacja trójglicerydów w mięśniach. Początkowo leczenie powinno polegać na podawaniu glukozy i korekcji kwasicy. Długoterminowe zarządzanie zmienia się w zależności od charakteru defektu w utlenianiu kwasów tłuszczowych.
Tabela 4. Tabela 4. Typowe zmiany stężeń karnityny w osoczu związanych z zaburzeniami genetycznymi utleniania kwasów tłuszczowych i ketogenezy u niemowląt i dzieci. * Zaburzenie u tego pacjenta było szczególnie ciężkie, o czym świadczy niezwykle wczesny początek zarówno u niemowlęcia, jak iu dzieci. jego brat i praktycznie całkowita blokada utleniania długołańcuchowych kwasów tłuszczowych w jego fibroblastach. Kilka ustaleń było pomocnych w zlokalizowaniu defektu utleniania kwasów tłuszczowych do etapu obejmującego translokację karnityna-acylokarnina. Wywołanie prawidłowej odpowiedzi ketonowej po podaniu triglicerydów o średniej długości łańcucha wskazało, że defekt był specyficzny dla długołańcuchowych kwasów tłuszczowych (ryc. 1). Stwierdzono, że względny niedobór metabolitów kwasów tłuszczowych w moczu podczas postu był bardziej spójny z defektem cyklu karnitynowego3, 6, 7 niż z defektem .-oksydacji kwasów tłuszczowych (np. Średniołańcuchowa dehydrogenaza acylo-CoA niedobór19). Najbardziej charakterystycznym odkryciem było niezwykłe i stałe zwiększenie stężenia acylokarnityny w osoczu o długim łańcuchu. Jak pokazano na rysunku iw tabeli 4, odkrycie to sugeruje defekt dystalny w stosunku do etapu obejmującego palmitoilotransferazę karnitynową typu 13, 20 – to znaczy niedobór albo palmitoilotransferazy karnitynowej typu 27 albo translokacji karnitynowej-acylokarnityny
[więcej w: dermatologia estetyczna łódź, rybawiryna, gemcytabina ]